13 Φεβ 2012

Αγορά χρόνου

«Όταν πρέπει να κάνει κανείς κάτι, ο πιο κατάλληλος χρόνος είναι τώρα»
                                Francois Mitterand
«Μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος και ο μικρός»
                            Διονύσης Σαββόπουλος
«Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό»
                                  Μartin Luther King
«Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος»
                                  Οδυσσέας Ελύτης


Έβρισκα πάντα, λεκτικά άκομψη και νοηματικά αδόκιμη την έκφραση «αγοράζω χρόνο». Στην πραγματικότητα η έκφραση αυτή, που τα τελευταία χρόνια άρχισε να χρησιμοποιείται στην ελληνική καθομιλουμένη, είναι μετάφραση του αγγλικού "buy time". Στην αγγλοσαξωνική κουλτούρα και βιοφιλοσοφία τα πάντα αποτελούν δυνητικά αντικείμενο αγοραπωλησίας και υπό την έννοια αυτή, και ο χρόνος μπορεί να αγορασθεί (άλλωστε και η περίφημη φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» στον Αμερικανό  πολιτικό και συγραφέα Benjamin Franklin αποδίδεται). Η πραγματική βέβαια έννοια της αγοράς χρόνου, είναι, ότι κάποιος, που είναι αντιμέτωπος με μια δύσκολη κατάσταση, μια αντιξοότητα ή έναν ισχυρό αντίπαλο, προσπαθεί να μεταθέσει χρονικά την ευθεία αντιμετώπιση τους, ώστε να μπορέσει να προετοιμασθεί καλύτερα ή να διαμορφώσει τις ευνοϊκότερες δυνατές γι’αυτόν συνθήκες και να αντιπαρατεθεί κατά πρόσωπο με το πρόβλημα ή τον αντίπαλο του, όταν πια οι διαμορφωθείσες ισορροπίες τον ευνοούν. Όπως συχνά συμβαίνει στον τόπο μας, όταν μεταφράζουμε έννοιες, φράσεις, πρακτικές από την εσπερία, που ενίοτε δεν είναι απόλυτα συμβατές με τη δική μας οπτική και παράδοση, είτε τις παρερμηνεύουμε, τις παρεξηγούμε και τις διαστρεβλώνουμε, είτε τις κοπιάρουμε μαϊμουδίζοντας άκριτα χωρίς να τις επεξεργασθούμε. Η νεοελληνική λοιπόν εκδοχή της αγοράς χρόνου είναι η καθυστέρηση, η αναβλητικότητα, η μετάθεση της επίλυσης των προβλημάτων από τους επόμενους και εν τέλει η άρνηση της πραγματικότητας και ο στρουθοκαμηλισμός.

Το πρόβλημα της δραματικής αύξησης του δημοσίου χρέους ήταν ορατό και καταγεγραμμένο ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και επιλέξαμε να το αγνοήσουμε ή να το μεταθέσουμε για τις επερχόμενες γενεές.... Αγοράζαμε χρόνο.

Ο συνδυασμός δημογραφικού προβλήματος, γήρανσης του πληθυσμού και αύξησης του κόστους (διεθνώς) της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δημιουργούσε εφιαλτικές προοπτικές για τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων και εμείς γεμίζαμε τη χώρα με συνταξιούχους 45ηδες και 50ηδες, δίναμε συντάξεις «εθνικής αντίστασης» σε αγέννητους στην κατοχή, σε «άγαμες θυγατέρες» και σε μαϊμού ανάπηρους. Γνώριζαν οι πάντες, ότι δραστικές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα ήταν αναγκαίες, αλλά.... Αγοράζαμε χρόνο.

Το παραγωγικό μας μοντέλο, από μια χώρα πρωτογενούς και όχι μόνο παραγωγής, μετατρεπόταν γοργά σε μια οικονομία ακριβών υπηρεσιών και αεριτζίδικης εργολαβικής «ανάπτυξης» των υπερκοστολογημένων και χρυσομιζαρισμένων δημοσίων έργων, ο παραγωγικός μας ιστός αποδιαρθώνονταν, η ανταγωνιστικότητα μας καταβαραθρώνονταν, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών επιδεινώνονταν με γεωμετρική πρόοδο και εμείς βολευόμασταν με τις επιδοτήσεις και τα διακοποδάνεια και παριστάναμε τους επενδυτές στο χρηματιστήριο.....Αγοράζαμε χρόνο.

Ένας λαός, παραδοσιακά, αποταμιευτών, μετατράπηκε ταχύτατα (μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια) σε λαό δανειζομένων υπερκαταναλωτών, ο ιδιωτικός δανεισμός εκτινάσσονταν (αν και παραμένει ακόμη χαμηλός σε σχέση με τις δυτικές χώρες) και οι σημερινοί «νουνεχείς»-εκσυγχρονιστές υποστηρικτές του μνημονίου (τραπεζίτες, οικονομικοί αναλυτές, καθηγητές οικονομικών) επικροτούσαν τότε τον «αναπτυξιακό χαρακτήρα της πιστωτικής επέκτασης». Ουδείς ασχολείτο με την καταστροφή που ερχόταν....Αγοράζαμε χρόνο.

Η δημόσια διοίκηση σε κάθε πιθανή έκφανση της παραδίδονταν στην κατάλυση της ιεραρχίας, την αναποτελεσματικότητα, τη γραφειοκρατική τερατογένεση και τη διαφθορά, τα πανεπιστήμια υποβαθμίζονταν από τον κομματισμό και την οικογενειοκρατία, η δικαιοσύνη ακυρώνονταν από τις ασύλληπτες καθυστερήσεις στην απονομή της και από την εκτός λογικής «προστασία» των πολιτικών προσώπων, στο χώρο της υγείας στήνονταν ένα ,εξωφρενικό στη χλιδή του, πάρτυ μαύρου χρήματος και ουδείς τόλμησε να συγκρουσθεί με τις πραγματικότητες αυτές και κυρίως με τα ισχυρά συμφέροντα που τις διαιώνιζαν. Βαυκαλιζόμασταν ακούγοντας μεγαλόστομα πυροτεχνήματα για την «ισχυρή Ελλάδα του εκσυγχρονισμού» και την «επανίδρυση του κράτους». Είναι σαφές....Αγοράζαμε χρόνο.

Το καλοκαίρι του 2009, η κυβέρνηση Καραμανλή κατέρρεε, το τσουνάμι της οικονομικής κρίσης περνούσε με ταχύτητα τον Ατλαντικό με κατεύθυνση τις ακτές μας και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και βέβαιος επερχόμενος Πρωθυπουργός γυρνούσε τη χώρα λαϊκίζοντας ασύστολα, υποσχόμενος παροχές και .....επανακρατικοποιήσεις (της Ολυμπιακής, του ΟΛΠ κτλ). Στην καλύτερη, για τα κίνητρα του, περίπτωση ανέβαλε την αναγγελία της αλήθειας στον ελληνικό λαό.....Αγόραζε χρόνο.

Η αναβλητικότητα στη λήψη μέτρων το 2009 και τις αρχές του 2010 συνέβαλε στην εκδήλωση της  αδυναμίας δανεισμού και η χώρα βρέθηκε στην προκρούστεια κλίνη του ΔΝΤ. Και τότε όμως, αντί να διαπραγματευτούμε σοβαρά (και με απείρως περισσότερα όπλα στα χέρια μας, από ότι σήμερα) ένα πρόγραμμα  ορθολογικής σταδιακής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, δεχθήκαμε, χωρίς καν «να το διαβάσουμε», ένα εκτός πραγματικότητας μνημόνιο, που προέβλεπε, ότι θα βγούμε στις αγορές τον Ιανουάριο του 2012 (ναι, καλά διαβάσατε) και ότι επιπλέον των συσσωρευμένων χρεών μας θα αποπληρώναμε το δάνειο των 110 δις της τρόικας  μετά από διετή περίοδο χάριτος σε...3 μόλις χρόνια. Αλλά, και από τα μέτρα του μνημονίου, εφαρμόσαμε μόνο τις οριζόντιες περικοπές και τις φοροεπιδρομές και αναλωθήκαμε σε συγκρούσεις για τα ταξί και το μείζονος σημασίας θέμα του ωραρίου των φαρμακείων, αφήνοντας το κομματικό κράτος, τη φόρο- και εισφοροδιαφυγή αλώβητα, ενώ η οικονομία βυθιζόταν στην ύφεση και η κοινωνία στην απόγνωση. Προφανώς...Αγοράζαμε χρόνο.

Συρθήκαμε, χωρίς άποψη, σχέδιο και ηθικό σε δύο διαδοχικές αποφάσεις περί κουρέματος (PSI και PSI+ είναι οι χρησιμοποιούμενοι ευφημισμοί), η κοινωνική οργή φούσκωνε και παρά την κατάρρευση της κυβέρνησης Παπανδρέου από την παταγώδη αποτυχία της και την έλλειψη οιασδήποτε δημοκρατικής νομιμοποίησης των επιλογών της, το πολιτικό σύστημα με το πρόσχημα του εκβιασμού των δανειστών απέφυγε την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, προσπαθώντας να αναβάλει τον νομοτελειακό του καταποντισμό και την πολυδιάσπαση του, επιστρατεύοντας έναν τραπεζίτη, με την ελπίδα ότι θα λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης... Αγόραζαν χρόνο.

Και βέβαια η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη. Το δεύτερο μνημόνιο είναι απείρως σκληρότερο και υφεσιακότερο του πρώτου, το ύφος και οι δηλώσεις των γερμανών κυρίως αξιωματούχων γίνονται όλο και ιταμότερες, η κοινωνία βράζει, η απόγνωση γίνεται οργή και αύριο θα γίνει πιθανώς τυφλό αυτοκαταστροφικό μίσος, οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις-παρατάξεις του αστικού κοινοβουλευτισμού διαλύονται (δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο: 20 βουλευτές, και πιθανοί αυριανοί υπουργοί, του προηγούμενου στις δημοσκοπήσεις κόμματος επιλέγουν τη διαγραφή τους), τα πανιά μιας έξαλλης αριστεράς και ενδεχομένως σύντομα μιας πατριδοκάπηλης ακροδεξιάς φουσκώνουν και αυτοί τι κάνουν; Μα ...αγοράζουν χρόνο.


H χώρα είναι χρεοκοπημένη, οι προβλέψεις του δεύτερου μνημονίου που υπερψηφίσθηκε χθες ανήκουν στην σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας (1 δις ευρώ είναι η υστέρηση εσόδων του εκτελούμενου προϋπολογισμού μόνο για τον Ιανουάριο),  η μονομανής λιτότητα και η «μαγική συνταγή» της εσωτερικής υποτίμησης οδηγούν σε μη διαχειρίσιμη κοινωνική έκρηξη και  η πολιτική τάξη που έριξε το πλοίο στα βράχια, αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει και προσπαθεί να...αγοράσει χρόνο, με την ελπίδα ότι θα διαχειρισθεί από θέση εξουσίας, και την καταστροφή.

Υπάρχει βέβαια σε όλα αυτά, ένας πραγματικά σοβαρός αντίλογος, από πολύ σοβαρούς ανθρώπους και υπεύθυνους πολιτικούς. Παραδέχονται ότι και το δεύτερο μνημόνιο οικονομικά δεν οδηγεί πουθενά και η εφαρμογή του ξεπερνά τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, αλλά επιμένουν ότι η άρνηση του θα σήμαινε άμεση άτακτη χρεοκοπία, άμεσο κοινωνικό χάος, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, ανείπωτη φτώχεια, ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας στα κοράκια που έχουν μεταφέρει τον πλούτο τους στο εξωτερικό. Λένε ακόμη, ότι οι Ευρωπαίοι είναι πλέον οχυρωμένοι, έναντι ενδεχόμενης ελληνικής στάσης πληρωμών και δεν θα διστάσουν στιγμή να μας δείξουν την πόρτα της εξόδου, άρα δεν μπορούμε να διαπραγματευθούμε τίποτα. Εκτιμούν όμως, ότι ακριβώς επειδή αυτός ο γερμανικής έμπνευσης πανευρωπαϊκός ζουρλομανδίας λιτότητας βυθίζει σιγά-σιγά όλη την ευρωζώνη σε ύφεση και η Πορτογαλία οδηγείται στα δικά μας βήματα, αργά ή γρήγορα και εκ των πραγμάτων η αποτυχία του μοντέλου θα καταστεί προφανής, δεν θα μπορούν όλα να χρεώνονται στην «αμαρτωλή» Ελλάδα, οι πολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη θα αλλάξουν (π.χ. τον Απρίλιο κατά τα φαινόμενα ο Σαρκοζί θα είναι παρελθόν) και πολιτικές ευρωπαϊκής συνοχής (ευρωομόλογα), περιφερειακής ανάπτυξης ( ενεργοποίηση Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και λελογισμένης ποσοτικής χαλάρωσης θα υιοθετηθούν. Όταν αυτό συμβεί, λένε, εμείς πρέπει να είμαστε ακόμη στην Ευρώπη και να επωφεληθούμε και όχι να αυτοκτονήσουμε τώρα απορρίπτοντας το PSI, το μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση. Άρα στην περίπτωση αυτή, συμφέρει να ...αγοράσουμε χρόνο.

Είναι πολύ πιθανό, αυτή η άποψη να είναι σωστή (και ειλικρινά το εύχομαι). Φοβάμαι όμως, πως δεν είναι. Αν το ευρωϊερατείο και κυρίως η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει όντως σταθμίσει, ότι το κόστος μιας πιθανής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, είναι μικρότερο από αυτό της στήριξης της και είναι έτοιμοι να μας δείξουν την έξοδο, θα το κάνουν αργά ή γρήγορα, και μάλιστα όσο ο καιρός περνάει με όλο και μικρότερο για αυτούς κόστος. Αυτή τη στρατηγική εξυπηρετούν και οι διαρκείς απαξιωτικές, ανοιχτά ρατσιστικές ενίοτε, επιθέσεις στην Ελλάδα και τους έλληνες: πρέπει να πεισθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και ει δυνατόν και οι αγορές, ότι η Ελλάδα είναι μια ειδική περίπτωση, ένας λεπρός που πρέπει να απομονωθεί, ένα καρκίνωμα που πρέπει να εξαιρεθεί, ένα γαγγραινώδες μέλος που πρέπει να αποκοπεί, για να μην επεκταθεί η σηψαιμία. Πασχίζουν να δείξουν, ότι δεν είναι και συστημικό ευρωπαϊκό, το πρόβλημα, αλλά αμιγώς της ελληνικής ιδιάζουσας περίπτωσης. Παράλληλα με τις «διαρροές» περί επιτρόπων και ειδικών λογαριασμών, ερεθίζουν το θυμικό των ελλήνων πολιτών και τους εξωθούν σε ακρότητες, που ενδεχομένως θα έφερναν πιο κοντά την έξοδο-αποβολή μας από  τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ταυτόχρονα, ο θανατηφόρος βρόχος λιτότητα,  ύφεση, αστοχία δημοσιονομική, νέα μέτρα, μεγαλύτερη ύφεση κοκ. θα στραγγαλίζει καθημερινά την οικονομία, θα γονατίζει την κοινωνία και η επίσημη χρεοκοπία που υποτίθεται ότι  αποτρέπουμε σήμερα, θα έρθει και θα μας βρει αύριο, με περισσότερα κοινωνικά ερείπια, με πιο τσακισμένη παραγωγική βάση, με τη δημόσια περιουσία ξεπουλημένη ή υποθηκευμένη. Στην περίπτωση αυτή, ο χρόνος που....αγοράζουμε, δε δουλεύει υπέρ μας, αλλά εναντίον μας. Αν θέλουμε την Ελλάδα, μέλος μιας δημοκρατικής Ευρώπης, ίσως πρέπει να πούμε έγκαιρα ένα ΟΧΙ. 


Κλείνοντας, επανέρχομαι στο αρχικό μου θέμα. Νομίζω, ότι τον χρόνο, τις περισσότερες φορές, δεν μπορείς να τον αγοράσεις. Μπορείς να τον αξιοποιήσεις, να τον σπαταλήσεις, να τον βιώσεις.
Ο χρόνος κυλά...

Υ.Γ. Για να το ελαφρύνουμε λίγο: «Δεν προλαβαίνω» από τους Locomondo



και για όσους επιμένουν μελαγχολικά: «Στην ρωγμή του χρόνου» από τους Νίκο Παπάζογλου
και Μανώλη Ρασούλη (...ξανάσμιξαν πέρυσι)







15 σχόλια:

  1. Ευτυχώς ή δυστυχώς, νομίζω ότι το δίλημμα αυτό δεν είναι πλέον δικό μας και δεν περιλαμβάνεται στις επιλογές μας.

    Η γερμανική ηγεσία (νε την υποστήριξη της Ολλανδίας, Αυστρίας, Φινλανδίας κλπ) δεν έχει πλέον την πολιτική υποστήριξη στο εσωτερικό για να υποχρεώσει τους ψηφοφόρους της να ξαναβάλουν το χέρι στην τσέπη για τις χώρες του νότου, ιδιαίτερα για τη χώρα μας.

    Γι αυτό το λόγο θα βρεί όποιες προφάσεις ή πραγματικούς λόγους χρειάζεται (και υπάρχουν πάρα πολλοί) για να μην προχωρήσει η δανειακή σύμβαση, με "δική" μας υπαιτιότητα φυσικά.

    Η μόνη επιλογή που έχουμε μπροστά μας είναι η άμεση και βίαιη προσαρμογή του βιοτικού μας επιπέδου στο επίπεδο της πραγματικής ελληνικής οικονομίας.

    Δεν είναι κατανάγκην κακό, αν κάποιος έχει τους αποταμιευμένους πόρους να επιβιώσει για 2-3 χρόνια, γιατί σίγουρα με τον τρόπο αυτό έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες για πιο γρήγορη επιστροφή στην ανάπτυξη, έστω και απο πολύ χαμηλότερο σημείο εκκίνησης.

    Το κυριότερο πρόβλημα με την εξέλιξη αυτή, είναι ότι τα μέτρα της δανειακής σύμβασης, θα φαντάζουν σαν παιδική χαρά, μέχρι να ανακάμψει η οικονομία και πολύ πιθανόν η ελληνική κοινωνία να μην είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μόνη την πραγματικότητα.

    Κάποια στιγμή θα πρέπει να ενηλικιωθούμε. Αυτή η στιγμή μάλλον είναι τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάρα πολύ καλή ανάρτηση!

    http://www.youtube.com/watch?v=essJtuwrTP0

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολυ ωραιο αρθρο.Καιρο ειχα να διαβασω ενα τοσο ολοκληρωμενο κειμενο. Κουραγιο και καλη συνεχεια σε ολους μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπραβο σου Υπεροχο αρθρο. Ενας καρδιολόγος χτυπαει στην καρδια του προβλήματος των αιτιών του χρεους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιατρέ,
    Συγχαρητήρια για το άρθρο σου.
    Μία ερώτηση: Πριν από ένα χρόνο ένας γιατρός μαιευτήρας κατηγόρησε μπροστά μου το κράτος γιατί τους "κλέβει" με το να τους βάζει να κόβουν αποδείξεις παροχής υπηρεσιών. Αυτή η νοοτροπία πολλών γιατρών υάρχει στο Ωνάσειο;
    Και οι μισθοί εκεί; Επιτρέπουν στο γιατρό να απαρνιέται το "φακελάκι";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φοβερό άρθρο. Αγοράζαμε χρόνο ή απλά μου πουλούσαν μια ψευδαίσθηση χρόνου κι ευημερίας; Λίγο ή πολύ, γιατρέ μου, από την αρχή γνωρίζαμε τι μέλλει γενέσθαι. Το σενάριο της Αργεντινής ήταν το καλό σενάριο (είχε πολύ μικρότερο χρέος). Μείναμε απλοί παρατηρητές. Μας φλόμωσαν οι θεωρίες για το κακό δημόσιο και την "εκδίκησή" μας στους υπαλλήλους του, αλλά δε βλέπαμε ότι ο χρόνος μας προσπερνούσε, ο χρόνος που η μεσαία τάξη ευημερούσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Eυχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Αγαπητέ κύριε Βαϊόπουλε, σε σχέση με το ερώτημα σας:
    Δεν υπάρχει αμοιβή που να αποτρέπει κάποιον από τον χρηματισμό,
    αν αυτές είναι οι αντιλήψεις του.
    Στο Ω.Κ.Κ. δεν αμοιβόμαστε με αποδείξεις παροχής υπηρεσιών και η σχέση εργασίας είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Σε ότι με αφορά η απάντηση είναι"ξερή": ΟΧΙ, δεν χρηματίζομαι. Η αμοιβή μου είναι για τα οικονομικά δεδομένα της χώρας αξιοπρεπής, εισέτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εξαιρετικό κείμενο, για άλλη μια φορά. Κι επειδή ο χρόνος είναι, ως γνωστόν, και πανδαμάτωρ, γίνεται ταυτόχρονα και στοιχείο ελπίδας στην παρούσα κατάσταση. Αν, δηλαδή, σκεφτεί κανείς πόσες επίσημες και στρεβλές προσεγγίσεις, εκτιμήσεις και λοιπές προβλέψεις σχετικές με την κρίση «δάμασε» ο χρόνος τα τελευταία δύο χρόνια στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο (από την εποχή π.χ. που θα...βγαίναμε στις αγορές το 2012 ή που απαγορευόταν η χρήση όρων, όπως «αναδιάρθρωση» ή «έξοδος από το ευρώ» ως σήμερα), γεννάται η ελπίδα ότι θα «δαμαστεί» σύντομα και το ευρύτερο πλαίσιο του δράματος που λέγεται ευρωζώνη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ 'γεμάτο' άρθρο αλλά δεν επισημαίνεται το κυριότερο: Το ευρώ ήταν η κύρια αιτία της διαλύσεως της οικονομίας μας. Η οικονομία μας είχε υποστεί πολλά πλήγματα από το παρελθόν όπως η καταστροφή της παραγωγής, της όποιας βιοτεχνίας και βιομηχανίας και την υπερβολική διόγκωση του δημοσίου. Γνωστά όλα αυτά. Από τότε πού μπήκαμε στο ευρώ εκτός του ότι ότι γίναμε πολύ περισσότερο καταναλωτές από αποταμιευτές καθότι υπήρχε άφθονο 'φτηνό' χρήμα (ενώ όλες οι τιμές πολλαπλασιάστηκαν, ο δανεισμός έγινε πολύ φτηνός, ένα ακόμη παράδοξο του ευρώ) το σημαντικότερο ήταν ότι λόγω των ανοιχτών συνόρων των αγορών το χρήμα έφυγε από την Ελλάδα και πήγε σε θυρίδες στην Ελβετία, Αγγλία και φορολογικούς παραδείσους. Το ευρώ ήταν επινόημα για την εξυπηρέτηση τραπεζών και των κατεχόντων. Το ευρώ ήταν η καταστροφή της μεσαίας τάξεως. Όλες οι χώρες εκτός Γερμανίας, Ολλανδίας και Αυστρίας έχουν καταστραφεί οικονομικά λόγω του ευρώ. Όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Εκτός κι αν και οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ τόσα χρόνια αγόραζαν χρόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ''Παράλληλα με τις «διαρροές» περί επιτρόπων και ειδικών λογαριασμών, ερεθίζουν το θυμικό των ελλήνων πολιτών και τους εξωθούν σε ακρότητες, που ενδεχομένως θα έφερναν πιο κοντά την έξοδο-αποβολή μας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς''
    και ετσι να μας οδηγησουν να πουμε το οχι μόνοι μας και να κανουμε μια σταση πληρωμών που θα μας οδηγησει στη δραχμή και να πουν κι αυτοι Αντε στο καλό και να μας γραφετε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
    Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
    Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
    Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Συναδελφε,συγχαρητηρια για το αρθρο σου.
    Εγω πιστευω πως ειναι εθνικη προδοσια να σμπρωχθει η ελλαδα σε χαοτικη χρεωκοπια οπως εκαναν οι δημαγωγοι ψευτοπατριωτες του '20 και'22....και πως σε αυτη τη φαση οφειλουν να "αγορασουν χρονο" ωστε να αποφυγουν τον αμετακλητο και βιαιο θανατο...(εισαι γιατρος και με καταλαβαινεις)..και σε δευτερη φαση..βλεπουμε.Η ελπιδα πεθαινει παντα τελευταια...

    Δ.Π

    ΑπάντησηΔιαγραφή